हिन्दी फिल्मका ‘ब्रान्ड एम्बेसडर’ तथा ‘रोमान्सका राजा’ शाहरुख खानको कथा

भारतका मानिसहरूमा फिल्मको गहिरो लत छ भन्ने कुरा त सर्वविदितै छ। संसारमा सबैभन्दा धेरै, वर्षमा करिब १५०० देखि २००० फिल्महरू भारतमै बन्छन्। तीमध्ये पनि लगभग १२० देखि १४० फिल्महरू हिन्दी भाषामा निर्माण हुन्छन्। विभिन्न आकलन अनुसार, देशभरका करिब ३० हजार सिनेमा घरहरूमा हरेक दिन डेढ करोड मानिसहरू फिल्म हेर्न पुग्छन्।

भारतीय सिनेमामा एक अग्लो उचाई बनाएका अभिनेता हुन् शाहरुख खान। देशभित्र वा विदेशमा रहेका भारतीयहरूमाझ उनको लोकप्रियता बेजोड छ। मुम्बईमा मानिसहरू उनको बंगला ‘मन्नत’ लाई एउटा पर्यटकीय स्थलको रूपमा हेर्न जान्छन्। कहिलेकाहीँ शाहरुख आफैँ छतमा आएर आफ्ना प्रशंसकहरूलाई अभिवादन गर्दा उनीहरूको मन खुसीले गदगद हुन्छ।

शाहरुखको पुर्ख्यौली जरो पाकिस्तानको पेशावर शहरमा छ। प्रसिद्ध फिल्म पत्रकार अनुपमा चोपडाले आफ्नो पुस्तक ‘किङ अफ बलिउड : शाहरुख खान’ मा यसको विस्तृत वर्णन गरेकी छिन्। उनी लेख्छिन् कि पेशावरको ढाकी नाल बन्दी मोहल्लामा रहेको एउटा घर जहाँ कुनै समय पृथ्वीराज कपूर बस्थे, त्यहाँबाट पाँच मिनेटको दूरीमा डुमा गल्ली छ जहाँ दिलीप कुमारको जन्म भएको थियो। यी दुई घरबाट हिँडेर पुगिने शाहवाली कतलको एउटा साँघुरो गल्लीको ११४७ नम्बर घरमा सन् १९२८ मा शाहरुखका पिता मीर ताज मोहम्मदको जन्म भएको थियो।

शाहरुख खानका पिता मीर ताज मोहम्मद

सन् १९४२ को भारत छोडो आन्दोलनका बेला करिब ६० हजार मानिसहरूलाई गिरफ्तार गरियो, जसमा मीर र उनका भाइ गामा पनि थिए। त्यस क्षेत्रको राजनीतिक अशान्तिले मीरको पढाइमा असर पुग्न सक्ने देखेर परिवारले सन् १९४६ मा उनलाई दिल्ली पठाए। सन् १९४७ मा भारत विभाजन हुँदा मीर दिल्लीमै थिए, तर राजनीतिक गतिविधि र ‘सरहदी गान्धी’ खान अब्दुल गफ्फार खानसँगको निकटताका कारण उनलाई पेशावर फर्कन प्रतिबन्ध लागेकाले उनको कुनै देश थिएन।

स्वतन्त्र भारतमा मीर ताज मोहम्मदले सन् १९५२ मा देशका पहिलो शिक्षा मन्त्री मौलाना आजाद विरुद्ध चुनाव लडे तर पराजित भए। स्वतन्त्रताको १३ वर्षपछि उनको भेट हैदराबादकी फातिमासँग भयो र धेरै संघर्षपछि उनीहरूले विवाह गरे। सन् १९६५ नोभेम्बर २ मा दिल्लीको तलवार नर्सिङ होममा शाहरुख खानको जन्म भयो। उनी मीर र फातिमाका दोस्रा सन्तान थिए। त्यो बेला उनीहरू दिल्लीको राजेन्द्र नगर क्षेत्रमा बस्थे।

मोहर बसुले शाहरुखको जीवनी ‘लेजेन्ड, आइकन, स्टार शाहरुख खान’ मा लेख्छिन्, “शाहरुखका पिता उनलाई मायाले ‘यार’ भनेर बोलाउँथे। शाहरुखको बाल्यकाल अमिताभ बच्चनको ‘एङ्ग्री यङ म्यान’ युगमा बित्यो र उनी अमिताभका ठूला प्रशंसक थिए।” उनका बाल्यकालका साथी अमृता सिंहसँग उनी प्रायः अमिताभका फिल्महरू हेर्न जान्थे र पैसा बचाउनका लागि हलको सबैभन्दा अगाडि बस्ने गर्थे। पछि अमृताले सन् १९८३ मा ‘बेताब’ फिल्मबाट अभिनयमा डेब्यु गरिन्। शाहरुख, उनकी दिदी शहनाज र अमृता एउटै स्कूलमा पढ्थे। अमृताले उनलाई पौडी सिकाउन धेरै प्रयास गरिन् तर सफल भइनन्। जब शाहरुख मात्र १५ वर्षका थिए, उनका पिताको क्यान्सरबाट निधन भयो।

विद्यालयका रमाइला किस्साहरू
सन् १९७२ मा शाहरुख खानलाई दिल्लीको प्रख्यात सेन्ट कोलम्बस स्कूलमा भर्ना गरियो। त्यो विद्यालयमा सफा नङ र छोटो कपालको नियम निकै कडा थियो। लामो कपाल भएका केटाहरूलाई सिधै गोल मार्केट नजिकैको नाईको पसलमा पठाउने गरिन्थ्यो। शाहरुखको कपाल पनि लामो हुने भएकाले उनलाई प्रायः त्यहाँ पठाइन्थ्यो।

११ कक्षामा पुग्दा शाहरुखको हिम्मत बढिसकेको थियो। एक दिन कक्षामा पट्यार लाग्दा शाहरुखले मृगीको नाटक गरे। शिवनाथ झा आफ्नो पुस्तक ‘शाहरुख खान: हिज इनक्रेडिबल जर्नी फ्रम चाइल्डहुड टु सुपरस्टारडम’ मा लेख्छन्, “शाहरुख भुइँमा ढले र उनको मुखबाट फिँज निस्कन थाल्यो। उनका सहपाठीहरूले शिक्षकलाई यो विश्वास दिलाए कि शाहरुखलाई स्वीड (छालाको) जुत्ता सुँघाएर मात्र होसमा ल्याउन सकिन्छ।” शिक्षकले त्यसबेला स्वीडको जुत्ता लगाएका थिए र तुरुन्तै आफ्नो एउटा जुत्ता फुकालेर दिए। सबै विद्यार्थीहरू शाहरुखलाई डाक्टरकहाँ देखाउने बहानामा शिक्षकको त्यो जुत्ता लिएर बाहिर निस्किए। उनीहरू दिनभर विद्यालय बाहिर मस्ती गर्दै रहे र शिक्षकले दिनभर एक जुत्ता बिना खाली खुट्टा बस्नुपर्यो।

बैरी जोनको सान्निध्यमा अभिनय
शाहरुखलाई अभिनयको यति गहिरो रुचि थियो कि उनी दिल्लीको रामलीला कमिटी ‘रामचन्द्र छाबडा’ द्वारा आयोजित रामलीलामा अभिनय गर्थे। डेभिड लेटरम्यानको टेलिभिजन कार्यक्रम ‘माई नेक्स्ट गेस्ट’ मा उनले भनेका थिए कि उनको भूमिका यति सानो हुन्थ्यो कि हनुमानको ‘सियापति रामचन्द्र की…’ लाइन पछि उनले केवल ‘जय’ भन्नुपर्थ्यो।

शाहरुखलाई अभिनय क्षेत्रमा लाग्नका लागि दिल्लीका नाट्यकर्मी तथा थिएटर आर्ट ग्रुप (ट्याग) का संस्थापक बैरी जोनले पहिलो पटक सुझाएका थिए। उनले जोनको नाटक ‘एनी गेट योर गन’ मा काम गरेका थिए। त्यो बेला पनि शाहरुख आफ्नो अभिनयले मानिसहरूको ध्यान तान्न सफल हुन्थे। उनको अभिनयमा एक प्राकृतिक र सहजता थियो। यद्यपि उनी अभिनयको आधारभूत कुराहरू मात्र सिकिरहेका थिए, उनका सहकर्मीहरूले उनी धेरै माथि पुग्नेछन् भन्ने विश्वास गर्थे। ट्यागका निर्देशक सञ्जय रायका अनुसार, “शाहरुख सायद त्यसबेलाका उत्कृष्ट अभिनेता थिएनन्, तर पनि उनीमा एक स्टार बन्ने सबै लक्षणहरू थिए। त्यतिबेलै पनि उनको व्यक्तित्वमा एक जन्मजात ऊर्जा देखिन्थ्यो।”

उनले आफ्नो पहिलो छोटो फिल्म ‘इन विच एनी गिभ्स इट दोज वान’ मा काम गरे, जसको निर्देशन प्रदीप कृष्णले गरेका थिए र जसमा प्रख्यात लेखिका अरुन्धती राय मुख्य भूमिकामा थिइन्। यस फिल्ममा शाहरुखका केवल चार दृश्य थिए र उनको चरित्रलाई कुनै नाम दिइएको थिएन। त्यसबेला शाहरुख दिल्लीको हंसराज कलेजमा अर्थशास्त्र पढ्दै थिए, तर बैरी जोनले पढाइसँगै उनलाई अभिनयका गुरहरू पनि सिकाउँदै थिए।

‘फौजी’ सिरियलबाट राष्ट्रव्यापी परिचय
शाहरुखलाई राष्ट्रिय स्तरमा पहिलो पटक टेलिभिजन सिरियल ‘फौजी’ ले चिनायो। त्यस बेला शाहरुख अर्को सिरियल ‘दिल दरिया’ मा पनि काम गरिरहेका थिए र लन्च ब्रेकको समयमा ‘फौजी’ को सुटिङ गर्थे।

मोहर बसु लेख्छिन्, “फौजीको अडिसनका बेला शाहरुखको निकै कठिन परीक्षण लिइएको थियो। बिहान सबेरै निद्राबाट उठाएर उनलाई डेढ माइल दौडाइएको थियो।” “त्यसपछि तुरुन्तै उनको बक्सिङ मुकाबला गराइयो। शाहरुखले आफ्नो अनुशासनले सबैको ध्यान ताने। धेरैले दौड बीचमै छोडे तर शाहरुख डटिरहे।” “सुरुमा शाहरुखलाई एउटा सानो भूमिकाका लागि छनोट गरिएको थियो र मुख्य भूमिका सिरियलका निर्माता कर्नल राज कपूरका छोराले गर्नुपर्ने थियो। यस हिसाबले शाहरुख धेरै भाग्यशाली थिए कि उनी सही समयमा सही ठाउँमा थिए।”

शाहरुख खानको बचपनको तस्बिर

‘फौजी’ की लेखिका र अभिनेत्री अमीना शेरवानीले एक अन्तर्वार्तामा बताएकी थिइन् कि ‘फौजी’ को एउटा एपिसोड बनाउन दुई लाख रुपैयाँ लाग्थ्यो, जुन त्यस बेला निकै ठूलो रकम थियो। द प्रिन्टलाई दिएको अन्तर्वार्तामा शेरवानीले भनिन्, “मलाई याद छ, सेनाले हामीलाई सुटिङका लागि स्टेन गन र अन्य उपकरणहरू दिनुपर्थ्यो, तर उनीहरूले हामीलाई छोउनसम्म दिएनन्।” “हामीले जसोतसो एक कमान्डोबाट एउटा टुटेको स्टेन गनको व्यवस्था गर्यौं। हामीले त्यसको एल्युमिनियमका १२ वटा साँचोहरू बनायौं जुन बिल्कुल वास्तविक देखिन्थे।” “एक दिन हामी ती हतियारहरूलाई अटोमा लैजाँदै थियौं कि एक पुलिसकर्मीले हामीलाई रोक्यो। भाग्यवश, हामीले पहिले दिल्ली पुलिसका लागि एउटा फिल्म बनाइसकेका थियौं, त्यसैले पुलिस कमिश्नरलाई हामी के गर्दैछौं भन्ने थाहा थियो।” “हाम्रो सबैभन्दा ठूलो चुनौती शाहरुखलाई आफ्नो कपाल काट्नका लागि मनाउनु थियो। उनी यसका लागि बिल्कुल तयार थिएनन्। धेरै मुश्किलले उनी राजी भए। तर ‘फौजी’ को सुटिङ हुँदा एउटा सुपरस्टारको उदय भइरहेको हेरे जस्तो थियो।”

बाह्य स्वरूपको उपेक्षा
जब शाहरुख अभिनयका अवसरहरू खोज्न मुम्बई गए, तब उनको शरीर जिममा बनेको जस्तो थिएन। ‘चमत्कार’ फिल्मका निर्देशक राजीव मेहराले एक अन्तर्वार्तामा बताएका थिए, “त्यो बेला शाहरुख आफ्नो लुकमा खासै ध्यान दिँदैनथे। उनीसँग आफ्नो कपालका लागि जेल किन्ने पैसा पनि हुँदैनथ्यो।” “त्यसैले उनी आफ्नो कपाललाई क्यामलिन गम र पानीले टाँस्थे। उनका आँखा वरिपरि खाल्डा पर्थे किनभने उनी राति दुई बजेभन्दा पहिले कहिल्यै सुत्दैनथे।”

निर्माता जीपी सिप्पीले एक अन्तर्वार्तामा भनेका थिए, “त्यो बेला शाहरुखका कपाल रूखा-सूखा हुन्थे। उनी फिल्मी हिरो जस्तो बिल्कुलै देखिँदैनथे। आमिर र सलमान जस्तो उनको छालाको रङ पनि गोरो थिएन।” “त्यस बेलासम्म कुनै पनि टेलिभिजन स्टारले फिल्ममा सफल प्रवेश पाउन सकेका थिएनन्, तर उनको टेलिभिजन रिजुमे उनका लागि वरदान साबित भयो र उनको अव्यवस्थित व्यक्तित्वको बाबजुद पनि उनलाई छिटो फिल्मका प्रस्तावहरू आउन थाले।”

गौरी छिब्बरसँगको प्रेम र विवाह
शाहरुखको गौरी छिब्बरसँग पहिलो भेट तब भयो जब उनी १८ वर्षका थिए र गौरी केवल १४ वर्षकी थिइन्। गौरी पञ्चशील पार्कको एक सम्पन्न परिवारबाट थिइन्। शाहरुखले उनलाई इतिहासका नोटहरू बनाउन मद्दत गर्थे र ड्राइभिङ पनि सिकाएका थिए।

गौरीका माता-पिताले शाहरुखसँगको उनको विवाहको विरोध गरे, तर शाहरुखले अन्ततः उनीहरूलाई मनाउन सफल भए। दुवैको हिन्दू रीतिरिवाज अनुसार र कोर्ट म्यारिज दुवै तरिकाले विवाह भयो। मोहर बसु लेख्छिन्, “विवाहको प्रक्रिया पूरा हुँदासम्म शाहरुख गौरीको परिवारका प्रिय भइसकेका थिए। गौरीको परिवारसँगको सम्बन्धमा सुधारको पहिलो संकेत तब मिल्यो, जब गौरीकी आमाले उनको प्रशंसा गर्दै भनिन्, ‘मलाई थाहा थिएन कि तिमी हेर्दा यति राम्रो छौ’।”

“जब बिदाइको समय आयो, गौरी कारमा बस्ने बित्तिकै रुन थालिन्। उनकी आमा, पिता र भाइहरूले पनि रुन सुरु गरे। शाहरुखले अचानक गम्भीर हुँदै भने, ‘यदि तपाईंहरूलाई गौरीको जाने यति नै दुःख छ भने तपाईं उसलाई आफ्नो नजिकै राख्नुहोस्। म उसलाई भेट्न आइरहनेछु’।”

शाहरुख र गौरीको बिहे

‘दिलवाले दुल्हनिया ले जाएंगे’ ले बनायो सुपरस्टार
बलिउडमा शाहरुखको पहिलो फिल्म ‘दीवाना’ थियो, तर राष्ट्रिय पहिचान दियो ‘दिलवाले दुल्हनिया ले जाएंगे’ले दियो।। सन् २००१ मा यो फिल्मले एकै हलमा लगातार चल्ने ‘शोले’ को कीर्तिमान तोडेको थियो। ‘शोले’ लगातार पाँच वर्षसम्म चलेको थियो।

अनुमानित तथ्यांकअनुसार ‘दिलवाले दुल्हनिया ले जाएंगे’ को साउन्डट्र्याकका प्रति मात्रै करिब अढाई करोड वटा बिके। अनुपमा चोपडाले लेखेकी छिन्, “जब-जब यो फिल्मले कुनै पनि माइलस्टोन पार गर्यो, पहिले पाँच वर्ष, त्यसपछि १०० हप्ता, त्यसपछि १० वर्ष, हरेक पटक यो अवसरलाई कभर गर्न पत्रकारहरूको भीड मराठा मन्दिरमा जम्मा हुन्थ्यो।” “यसबीच शाहरुखका धेरै ब्लकबस्टरहरू आए, उनका दुई सन्तान जन्मिए। आदित्य चोपडाको विवाह भयो, सम्बन्धविच्छेद पनि भयो, काजोलको पनि विवाह भयो, उनकी एउटी छोरी पनि भइन्, उनी तीन वर्षका लागि फिल्महरूबाट अवकाश लिइन्, उनी पर्दामा फर्किन् पनि तर ‘दिलवाले दुल्हनिया ले जाएंगे’ लगातार एउटा हलमा चलिरह्यो।”

महिलाहरूमाझ लोकप्रियता
सन् १९९७ मा आएको शाहरुखको फिल्म ‘दिल तो पागल है’ पनि जबरदस्त हिट भयो र यसले शाहरुखलाई ‘फील गुड सिनेमा’ को पोस्टर ब्वाइ बनायो। शाहरुखले आफ्ना भूमिकाहरू र व्यक्तित्वले महिलाहरूमाझ आफ्नो गहिरो पकड बनाए। शाहरुखलाई आफ्नी पत्नीको भुइँमा लत्रिएको पोशाकको छेउ समात्न कुनै हिचकिचाहट थिएन।

उनी भान्सामा आफ्नी प्रेमिकाकी आमाको काममा मद्दत गर्दै धेरै सहज देखिन्थे, केटीहरूका लागि कारको ढोका खोल्नु उनको व्यक्तित्वको एक हिस्सा थियो। ताक्षी मेहताले ‘वोग इन्डिया’ को जून २००२ को अंकमा ‘३० इयर्स अफ शाहरुख खान’ शीर्षकको लेखमा लेखेकी छिन्, “खानले महिलाहरूलाई पुरुषहरूको ‘कामनाको वस्तु’ को दृष्टिकोणले हेर्दैनन्। उनका आँखामा उनीहरूका लागि सधैं कोमलता रहन्छ।”

‘जब ह्यारी मेट सेजल’ को प्रमोशनको बेला दिएको अन्तर्वार्तामा शाहरुखले भनेका थिए, “मलाई थाहा छ कि महिलाहरूको सम्मान कसरी गरिन्छ।” माधुरी दीक्षितले एक पटक उनको बारेमा भनेकी थिइन्, “उनी फिल्म उद्योगका सबैभन्दा असल व्यक्ति हुन्। असल हुनुको मेरो मतलब उनको भलाद्मीपनबाट हो।” “उनी फिल्मको सेटबाट तबसम्म जाँदैनन् जबसम्म उनी यो सुनिश्चित गर्दैनन् कि उनीसँग काम गरिरहेकी महिला कलाकार शूट पछि सुरक्षित आफ्नो घरका लागि निस्किएका छन्।” शाहरुखको एउटा भिडियो धेरै भाइरल भएको थियो जसमा उनी दिलीप कुमारको अन्तिम संस्कारको बेला भीड नियन्त्रणका लागि तैनाथ मुम्बई पुलिसका एक सिपाहीलाई सलाम गरिरहेका छन्।

फ्लप फिल्महरू पछि प्रभावशाली पुनरागमन
शाहरुखले ‘कभी हाँ कभी ना’, ‘कोयला’, ‘परदेस’, ‘अशोका’, ‘कभी खुशी कभी गम’, ‘वीर-जारा’ जस्ता हिट फिल्महरू दिए। यता, ‘रा.वन’, ‘डन २’, ‘फिर भी दिल है हिन्दुस्तानी’, ‘जीरो’ जस्ता फिल्महरू फ्लप भएपछि शाहरुखको सर्वश्रेष्ठ समय बितिसकेको भन्ने चर्चालाई बल मिल्यो। तर हरेक पटक उनले एक सफल फिल्म दिएर जबरदस्त पुनरागमन गरे।

उनको बारेमा भनियो कि उनी बलिउडका ‘टेफ्लन म्यान’ हुन् जसलाई असफलता टाँसिदैन। सन् २००५ मा उनलाई पद्मश्रीले सम्मानित गरियो। यसै वर्ष लन्डनको प्रसिद्ध मादाम तुसाद म्युजियममा उनको मैनको मूर्ति राखियो। फिल्म ‘माइ नेम इज खान’ ले पनि शाहरुखलाई अन्तर्राष्ट्रिय ख्याति दिलायो।

प्रसिद्ध लेखक पाउलो कोएल्होले एक्समा लेखेका छन्, “शाहरुख खान बादशाह, लिजेन्ड र साथी हुन्। यो सबैभन्दा ठूलो कुरा उनी धेरै ठूला अभिनेता हुन्। पश्चिममा जो मानिसहरू उनलाई चिन्दैनन्, उनीहरूलाई म सल्लाह दिन्छु कि उनीहरूको फिल्म ‘माइ नेम इज खान’ हेर्नुहोस्।”

शाहरुख खान विवादमा
सन् २०१२ मा कोलकाता नाइट राइडर्स र मुम्बई इन्डियन्सबीचको खेलपछि शाहरुख खानले कथित रूपमा सुरक्षाकर्मीहरूसँग दुर्व्यवहार गरे जसपछि उनलाई वानखेडे स्टेडियममा प्रवेश गर्न प्रतिबन्ध लगाइयो। यद्यपि, पछि शाहरुख खानले स्पष्टीकरण दिए कि उनले यस्तो त्यसैले गरे किनभने सुरक्षाकर्मीहरू उनका छोराछोरी र उनका साथीहरूसँग दुर्व्यवहार गरिरहेका थिए।

यसभन्दा पहिले जयपुरको एउटा अदालतले एउटा आईपीएल खेलको क्रममा सार्वजनिक रूपमा चुरोट पिएको आरोपमा उनलाई बोलाएको थियो। उनमाथि हजारौं दर्शकहरूको अगाडि चुरोट पिइरहेको आरोप थियो, जसलाई पूरै विश्वमा प्रत्यक्ष प्रसारण गरिएको थियो। सन् २०२१ मा शाहरुख खानका छोरा आर्यन खानलाई ड्रग्स राख्ने र प्रयोग गर्ने आरोपमा गिरफ्तार गरियो। पछि उनीमाथि लागेका यी आरोपहरू सही साबित भएनन्।

सन् २०२३ मा जब शाहरुखको फिल्म ‘पठान’ रिलिज भयो, तब एउटा गीतमा फिल्मकी हिरोइन दीपिका पादुकोणको पोशाकमा केही मानिसहरू र नेताहरूले आपत्ति जनाए। धेरै दक्षिणपन्थी तत्वहरूले फिल्ममा प्रतिबन्ध लगाउनसम्मको माग गरे। तर यसका बाबजुद फिल्मको लोकप्रियतामा यसको कुनै असर परेन।

‘चक दे इन्डिया’ मा उत्कृष्ट अभिनय
उनको अर्को फिल्मले सबैको ध्यान आफूतिर तान्यो, त्यो थियो ‘चक दे इन्डिया’। अनुपमा चोपडा लेख्छिन्, “कमल हासनको ‘हे राम’ को सानो भूमिका छोड्ने हो भने शाहरुखले पहिलो पटक सन् २००७ मा आएको ‘चक दे इन्डिया’ मा कुनै फिल्ममा एक मुस्लिम चरित्र निभाएका थिए।” “तर यस फिल्ममा पनि हामी शाहरुखलाई कहिल्यै नमाज पढिरहेको देख्दैनौं। पूरै फिल्मभरि उनी पश्चिमी कपडा लगाउँछन्।”

“मेरो विश्वास छ कि चक देमा शाहरुखले आफ्नो जीवनको सर्वश्रेष्ठ अभिनय गरेका छन्। भारतका सबैभन्दा ठूला रोमान्टिक स्टारले यस फिल्ममा कुनै प्रेम गरेका छैनन्। तर यस फिल्ममा पनि उनको प्रेम थियो। त्यो प्रेम थियो हकीसँग, देशसँग र जीतसँग।” जब सन् २००७ मा भारतले टी२० विश्वकप जित्यो, तब भारतका हरेक सडकमा यस फिल्मको टाइटल ट्र्याक सुनिन्थ्यो, मानौं त्यो कुनै दोस्रो राष्ट्रगान हो।

शाहरुख खानको बारेमा भन्न सकिन्छ कि उनी बलिउड र भारतका सबैभन्दा ठूला ब्रान्ड एम्बेसडर हुन्। उनले जस हदसम्म विश्वमा हिन्दी फिल्महरूको पहुँच विस्तार गरेका छन्, त्यति सायद कुनै पनि अभिनेताले गरेका छैनन्।