अदृश्य अस्तित्वका भावहरू [कविता]

म अदृश्य अव्यक्त भावनाहरूको गुह्य बिसौनी हुँ,
जहाँ मौनताका हरेक ध्वनिहरूले आफ्नै कथा बुन्छन्।
तिम्रा दृष्टिका अनुत्तरित प्रश्नहरूको मौन प्रहर हुँ,
जहाँ उत्तरले सधैँ अभावको आभास मात्र दिन्छ।

तिमी मेरा संवेदनशील सृष्टिका समर्पित गीत हौ,
जसको प्रत्येक अक्षरले शाश्वत प्रेमको बाटो खोज्छ।
जहाँ भावनाहरूले सीमा तोड्छन्,
र एउटा अद्वितीय ब्रह्माण्डको निर्माण गर्छन्।

तिम्रो अनुपस्थितिमा मेरो अस्तित्व क्षीण भई गल्छ,
जसरी निर्वातमा कम्पनको कल्पना बिलाउँछ।
तिम्रा स्मृतिहरू असीम सागरको ज्वारभाटा जस्तै,
मलाई हरेक क्षण तिम्रो अस्तित्वको लालसा दिलाउँछ।

तिम्रो चुप्पी, मेरो अन्तरमनको प्रलयङ्कारी राग हो,
जसले मेरो मौनतालाई पनि असीम सजीव बनाउँछ।
तिम्रो प्रत्येक निस्तब्धताको कण-कणमा,
म मेरो अनन्तताको अंश खोज्छु।

मेरो प्राण, तिम्रो करुणाभित्र अटाएको एउटा छाया हो,
जसले आफ्नो दीप्तिमय स्वरूपलाई तिमीमा अर्पण गरेको छ।
तिम्रा सुकिला भावना र तिम्रो न्यानो दृष्टिले,
मेरो जीवनलाई पुनः प्रकाशित गर्छ।

तिम्रो हाँसो मेरो अमरत्वको अभिलाषा हो,
सृष्टिका सबै दुर्दिनलाई विमोहित बनाउँछ।
तिम्रो एउटा मुस्कानले संसारको सम्पूर्ण दु:खलाई,
शीतलताको प्रतीक्षामा परिणत गर्छ।

म त केवल अभावको अनुगूँज हुँ,
तिम्रो छोडेको गन्धको अमिट स्मृति।
तिमीले बिसाएको गीतको अन्तिम नाद,
अदृश्य शब्दहरूको अनन्त अनुग्रह।

यसरी, म तिम्रै परिभाषामा समाहित एउटा अदृश्य व्याख्या हुँ,
जसको प्रत्येक अक्षर तिम्रो नाममा अर्पित छ।
मेरो अस्तित्व तिम्रै संसारको परिधिमा टेकेको छ,
र तिम्रो उपस्थितिले मात्र मेरो जीवनको अर्थ छ।