उनीहरू र म [कविता]

पहिले पहिले लाग्थ्यो, उनीहरू र म उस्तै त हो
आखिर, उनीहरू पनि २ छाक भातै खान्छन्
एउटा ओछ्यानमा एउटा सिरक ओडेर जिउ कुक्रुक्क पारेर सुत्छन्
पछि पछि पो थाहा लाग्यो
उनीहरू त भात हैन, भुजा खाइसिने रैछन्,
आफ्नै घरमा मास्टर बेडरुममा सुकला हुने रैछन्

जति जति ठूलो हुँदै गएँ, त्यति त्यति लाग्न थाल्यो,
उनीहरू र हामीहरूमा धेरै नै फरक रहेछ,
मैले चार कक्षामा पढेको ए-बी-सी-डी त
उनीहरूले नर्सरी-केजी के-के जातीमै सिक्दा रहेछन्

पछि पछि त आफू नि मास्टर साप भैयो,
लाग्थ्यो, आफूले सबैथोक जान्या छ
के को जान्नु!
आफू निमा फोटोकपी पढेर आएको
उनीहरू त गुगल, विकी र (आजकल त च्याट जेपीटी) सकेर आएका
यस्ता मास्टरको क्लास के लिनु भन्दा रहेछन्

आफूलाई लाग्ने, बाबुआमाले के नै पो गरे र?
यो गुल्मीभन्दा त बरु बुटवल वा काठमाडौँमा
यसो घर घडेरी जोड्द्या’भा हुने
उनीहरू ठान्दा रैछन्, हामीले कति दुख गरेम्
यी काइतेहरूलाई दुइ छाक जोड्न मेरा बाबै छ
छोराछोरीले ठान्ने, अरुका बाउआमाले कति राम्रा स्कुल कलेजमा पढाका छन्,
विदेश नि पठाका छन्, अनि पिजाबर्गर ख्वाएका छन्
आफूलाइ लाग्ने अरुले सर्खारीमा पढाए नि,
मैलै कम्सेकम बोर्डिङमा त पढाएको छु,
शनिबारमा एकै पाउ भएनि खसीको सिकार ख्याएको छु,
अनि कहिलेकाहीँ शान्दारको मम ल्याइदिएकै छु।

श्रीमती ठान्दी हो, धन्न म झुक्केर योसँग आएँ
नत्र कति राम्रो पोइ पाउँदी हुँ जिन्दगीमा
श्रीमानलाई लाग्दो हो धन्न मैलै यसलाई ल्याइदिएँ,
नत्र यो कुनै आवारासँग जाँदी हो

साउजीलाई लाग्ने, मैले कम्पनी चलाएको छु र पो
यी मुलाहरूले सौपचास पाएका छन्
अनि चलाएका छन् घर परिवार

कामदारलाइ लाग्ने, हामी छौं र पो उसको कम्पनी चलेको छ
र त्यत्रो गाडी चढेर आएको छ
नेताज्यूलाई लाग्ने हामीले जेल बसेर, संघर्ष गरेर त
तिमीहरू आज दुईचार शब्द बोल्ने भएका छौ
जनतालाई लाग्ने डाँकाहरू हामीले भोट दियौं त्यत्रो मस्ती गरेको छ,
ताल परे हामीलाई चिन्दैन साला
दाइहरू भन्दा हुन् म थिएँ र पो त्यो यो अवस्थामा छ,
नत्र त ‘भो कुरै नगरम्’
भाइहरू भन्दा हुन् फलानोको दाइले त भाइलाई कति गर्दिए,
खोइ आफ्नो त?
मित्रहरू भन्दा हुन्, खै अरुहरू त गाँस छोड्नु तर साथ नछोड्नु भन्छन् तर आफ्नो त…

त्यसैले,
उनीहरू र हामीमा फरक छ
तर त्यो फरक, शायद सोचमा मात्र!