‘टक्सिक’ यशको स्टारडममा टिकेको फिल्म ‘केजीएफ’को छायाबाट बाहिर निस्कन सकेन

काठमाडौं। अभिनेता यशको चार वर्षपछि ठूलो पर्दामा पुनरागमन भएकाले ‘टक्सिक अ फेयरी टेल फर ग्रोन–अप्स’ रिलिज हुनुअघि नै निकै चर्चामा थियो। ‘केजीएफ च्याप्टर २’ पछि यशको नयाँ फिल्म कस्तो होला भन्ने उत्सुकता दर्शकमा थियो।

त्यसमाथि फरक शैलीका लागि परिचित निर्देशक गीतु मोहनदास र यशको सहकार्यले फिल्मप्रतिको अपेक्षा अझ बढाएको थियो। २६ अगस्टमा प्रदर्शनमा आएको फिल्मले सुरुवाती दिनमा बलियो व्यापार गरे पनि समीक्षक र दर्शकबाट भने मिश्रित प्रतिक्रिया पाइरहेको छ।

फिल्मको कथा सन् १९४७ को गोवाको पृष्ठभूमिमा अगाडि बढ्छ, जहाँ सत्ता, अपराध, हिंसा, प्रेम, परिवार र बदलाको कथा एकआपसमा जोडिन्छ। यशले राया र टिक्का गरी दोहोरो भूमिका निर्वाह गरेका छन्।

फिल्मको केन्द्रमा राया र उनको परिवार तथा अपराधको संसारसँग जोडिएको जटिल सम्बन्ध छ। कथा अगाडि बढ्दै जाँदा पारिवारिक सम्बन्ध, विशेषगरी बाबु–छोराबीचको भावनात्मक दूरी र विगतका घटनाले पात्रहरूको जीवनमा पार्ने प्रभावलाई पनि देखाउन खोजिएको छ।

यशको स्टारडम नै फिल्मको मुख्य शक्ति

‘टक्सिक’को सबैभन्दा ठूलो आकर्षण निसन्देह यश हुन्। उनको स्क्रिन प्रेजेन्स, एक्सन, संवाद बोल्ने शैली र चरित्रको स्व्यागले फिल्मलाई धेरै ठाउँमा सम्हालेको छ। राया र टिक्का दुई फरक चरित्रलाई प्रस्तुत गर्ने क्रममा यशले आफ्नो स्टारडमलाई भरपूर प्रयोग गरेका छन्।

विशेषगरी एक्सन दृश्यमा यशको उपस्थिति प्रभावशाली देखिन्छ। ठूलो पर्दालाई ध्यानमा राखेर तयार पारिएका एक्सन सेट–पिस, क्यामेराको प्रयोग र भव्य दृश्यले फिल्मलाई मनोरञ्जनात्मक बनाउने प्रयास गरेका छन्। केही समीक्षकले फिल्मको प्रोडक्सन डिजाइन, सिनेमाटोग्राफी र एक्सन ब्लकलाई विशेष प्रशंसा गरेका छन्।

भिजुअलमा निकै महत्वाकांक्षी

गीतु मोहनदासले ‘टक्सिक’लाई सामान्य ग्याङस्टर फिल्मभन्दा फरक दृश्यात्मक संसार दिने प्रयास गरेकी छन्। फिल्मको वातावरण अँध्यारो, भव्य र शैलीप्रधान छ। सेट डिजाइन, लाइटिङ, क्यामेराको फ्रेमिङ तथा एक्सन दृश्यमा निर्देशकको भिजुअल दृष्टिकोण देखिन्छ।

तर यही पक्ष कतिपय ठाउँमा फिल्मको कमजोरी पनि बन्न पुग्छ। दृश्यहरू आकर्षक भए पनि कथा स्पष्ट रूपमा अगाडि बढ्न नसक्दा दर्शकलाई धेरै ठाउँमा घटनाक्रम बुझ्न कठिन हुने अवस्था सिर्जना हुन्छ। फिल्मको संसार ठूलो र प्रभावशाली भए पनि त्यसको कथा तथा पात्र निर्माण त्यति बलियो छैन।

कमजोर स्क्रिप्ट र लामो रनटाइम

फिल्मको सबैभन्दा बढी आलोचना स्क्रिप्ट र सम्पादनलाई लिएर भएको छ। करिब ३ घण्टा १४ मिनेट लामो फिल्ममा धेरै पात्र, उपकथा र घटनाहरू समेटिएका छन्। तर, ती सबैलाई प्रभावकारी रूपमा जोड्न नसक्दा फिल्म कतिपय ठाउँमा सुस्त र अलमलिएको महसुस हुन्छ।

फिल्मले एकैपटक ग्याङस्टर ड्रामा, पारिवारिक सम्बन्ध, प्रेम, बदला र हिंसालाई समेट्न खोजेको छ। अवधारणा आफैंमा महत्वाकांक्षी भए पनि सबै पक्षलाई समान गहिराइ दिन नसक्दा कथाको भावनात्मक प्रभाव कमजोर हुन्छ। कतिपय दृश्यहरू छोट्याउन वा हटाउन सकिएको भए फिल्मको गति अझ प्रभावकारी बन्न सक्ने देखिन्छ।

हिंसा र बोल्ड प्रस्तुति

‘टक्सिक’मा हिंसाको मात्रा उल्लेख्य छ। फिल्मले आफ्नो संसारलाई अँध्यारो र क्रूर देखाउन धेरै हिंसात्मक दृश्य प्रयोग गरेको छ। यससँगै केही बोल्ड तथा वयस्क विषयवस्तुका दृश्यले पनि चर्चा पाएका छन्। यही कारण फिल्मको टोन र प्रस्तुतिलाई लिएर पनि आलोचना भएको छ।

यद्यपि, फिल्मलाई केवल हिंसा वा बोल्ड दृश्यका आधारमा मूल्यांकन गर्नु उचित हुँदैन। निर्देशकले शक्ति, अपराध, पुरुषत्व, पारिवारिक सम्बन्ध र पात्रहरूको मानसिक द्वन्द्वलाई पनि कथाको हिस्सा बनाउन खोजेकी छन्। समस्या के हो भने यी विषयवस्तुहरूलाई पर्याप्त गहिराइमा लैजान नसक्दा निर्देशकको उद्देश्य कतिपय दर्शकसम्म स्पष्ट रूपमा पुग्न सक्दैन।

सहायक कलाकारको भूमिका

फिल्ममा नयनतारा, कियारा आडवाणी, हुमा कुरेशी, तारा सुतारिया र रुक्मिणी वसन्तजस्ता कलाकार छन्। उनीहरूले आफ्नो भूमिकामा राम्रो प्रयास गरेका छन्। तर फिल्मको कथा अत्यधिक रूपमा यशको चरित्र वरिपरि केन्द्रित भएकाले अन्य पात्रलाई पर्याप्त स्थान नदिइएको महसुस हुन्छ। विशेषगरी महिला पात्रहरूको चरित्र विकास कमजोर भएको आलोचना पनि समीक्षकहरूले गरेका छन्।

यद्यपि केही पात्रहरूले कथालाई भावनात्मक रूपमा अघि बढाउने काम गर्छन्। नयनताराको भूमिका पारिवारिक सम्बन्धसँग जोडिएको महत्वपूर्ण पक्ष हो भने कियाराको चरित्रले रायाको व्यक्तिगत जीवनमा फरक प्रभाव पार्छ।

‘केजीएफ’को छायाबाट बाहिर निस्कन सकेन

यशको पछिल्लो ठूलो सफलता ‘केजीएफ’ भएकाले ‘टक्सिक’लाई त्यससँग तुलना हुनु स्वाभाविक हो। फिल्मको ठूलो स्केल, नायकको स्व्याग, हिंसात्मक संसार र स्टाइलाइज्ड एक्सनका कारण कतिपय दृश्यमा ‘केजीएफ’को प्रभाव महसुस हुन्छ।

तर ‘टक्सिक’ पूर्ण रूपमा ‘केजीएफ’कै शैली दोहोर्‍याउने फिल्म भने होइन। गीतु मोहनदासले आफ्नो फरक दृश्यात्मक भाषा प्रयोग गर्ने प्रयास गरेकी छन्। समस्या चाहिँ फिल्मले आफ्नै पहिचान निर्माण गर्न खोज्दा पनि यशको स्टारडम र पुरानो इमेजबाट पूर्ण रूपमा अलग हुन नसकेको देखिनु हो।

‘टक्सिक’लाई पूर्ण रूपमा खराब फिल्म भन्न मिल्दैन। यसमा ठूलो पर्दाका लागि बनाइएका भव्य दृश्य, दमदार एक्सन, उत्कृष्ट प्रोडक्सन डिजाइन र यशको प्रभावशाली अभिनय छ। तर बलियो कथा र चुस्त सम्पादनको अभावले यी सबै सकारात्मक पक्षलाई पूर्ण प्रभावमा पुग्न दिँदैन।

फिल्मले दर्शकलाई मनोरञ्जन दिन खोज्छ, तर मनोरञ्जनसँगै बलियो कथा र भावनात्मक जोड खोज्ने दर्शकका लागि यसको लामो रनटाइम र असंगत कथावाचन समस्या बन्न सक्छ।

यही कारण फिल्मले रिलिजअघि बनाएको ठूलो अपेक्षा पूरा गर्न सकेको छैन। समग्रमा, ‘टक्सिक’ यशको स्टारडम, एक्सन र भिजुअल भव्यताका लागि हेर्न सकिने फिल्म हो। तर बलियो स्क्रिप्ट, चुस्त सम्पादन र पात्रहरूको गहिराइमा केही कमी देखिन्छ।