भुल्नै नसक्ने बन्यो ‘सेप साउथ एसिया’

गत मे महिनाको सुरुवात कम्बोडियाको सिमरिपका लागि एकल यात्राबाट भयो। सिमरिपको भ्रमण निकै उत्साहजनक रह्यो। सुन्दर दृश्य, मीठो खानपिन र जीवन्त संस्कृति तथा पार्टीको रमझमले अद्भभूत आनन्द भइरहेको थियो।

त्यो आनन्दले कम्बोडिया छोड्नै मन थिएन। तर नेपालमा रहेका मेरा जिम्मेवारीका कारण त्यहाँ धेरै दिन रहन सम्भव भएन। फर्किने अन्तिम रात मैले म्याड मंकीको आवास व्यवस्थापकसँग स्वयंसेवकका रुपमा आउन चाहेको कुरा जाहेर गरेँ। उनीहरुले मेरो प्रस्तावलाई सहर्ष स्वीकार पनि गरेँ। यो वर्ष धित मर्ने गरी कम्बोडिया बस्न नपाएपनि सम्भवत म अर्को वर्ष फेरि त्यहाँ पुग्नेछु।

कम्बोडिया भ्रमणका तस्बिर

कम्बोडियामा रहँदा मलाई पिरोल्ने जिम्मेवारी एउटा सम्मेलन थियो। दक्षिण एसियाबारेको एक बहस थियो। तसको नाम थियो- सेप साउथ एशिया २०२३। महिनौँदेखि यसको तयारीमा हामी जुटेका थियौँ। यसमा सहभागी हुने पाउनादेखि कार्यक्रमका लागि प्रायोजक र सहकार्य गर्ने संस्था र समूहको टुंगो लगाउनुपर्ने जिम्मेवारी थियो। हतारोका बीच संयमता र धैर्य हुँदै हामीले कार्यक्रमस्थल होटल हिमालयमा सम्पूर्ण तयारी अघिल्लो दिन पूरा त गर्‍यौँ। तर कार्यक्रमको एक साता अघिसम्म हामी निकै दबाबमा थियौँ।

त्यस्तो दबाबलाई भुलाउन हामी मनोरञ्जनात्मक क्रियाकलापमा सामेल हुन्थ्यौँ। हामी कामको तनावका बीच जीवनलाइ रोमाञ्चित र आनन्ददायी बनाउन प्रयत्नशील थियौँ। त्यसखबत हामी नाच्थ्यौँ, गाउँथ्यौँ, खेल खेल्थ्यौँ। पार्टीसमेत गर्दथ्यौँ।

कार्यक्रमकै दिन म उद्यमशीलताबारे आफ्नो प्रस्तुतीकरणका लागि एउटा स्कुलमा पुगेको थिएँ। कक्षा १० मा पढ्ने एक विद्यार्थीले मसँग जिज्ञासा राखे, ‘के तपाइँ एनिमे हेर्नुहुन्छ?’

ती विद्यार्थीको जिज्ञासाले म एकछिन ट्वाल्ल परेँ। र, मैले भनेँ- अहँ मैले हेरेको छैन।

मैले जवाफ दिने बित्तिकै १० कक्षामा पढ्ने ती विद्यार्थीले मलाइ वर्तमान पुस्ता र आफ्नो ग्राहकको क्षेत्रलाई बृहत्तर बनाउनका लागि कार्यक्रम हेर्न सुझाए। उनीहरुको दृष्टिकोणबाट प्रभावित हुँदै मैले उनीहरू समक्ष थप आधा घण्टा बिताएँ।

नेपाली युवा उद्यमी मञ्चले सानैबाट उद्यम सोचको विकासका लागि आयोजना गरेको त्यस कार्यक्रमको अनुभव निकै ज्ञानवर्द्धक थियो। त्यस कार्यक्रमको हिस्सा बन्न पाउँदा म निकै खुशी भएँ। मेरो अनुभव साट्न पाउँदा हर्षित थिएँ। हामीले आ-आफ्ना अनुभव बाँडेर आपसमा नयाँ कुरा पनि सिक्यौँ। युवा उद्यमी मञ्चको काठमाडौँसँग आबद्ध हुन पाउँदा म निकै गौरवान्वित छु। त्यस मार्फत भविष्यका उद्यमीहरुलाई ज्ञान बाढ्न पाउनु मेरा लागि सन्तुष्टिको कुरा हो। यस्ता प्रयत्नले उद्यमशीलताको भावना मात्रै नभएर आशाजनक भविष्यका लागि पनि प्रेरित गर्छ।

अब फर्कौँ सेप साउथ एसिया २०२३ तर्फ नै। यस कार्यक्रमलाई हामीले कागजातरहित बनाउने निर्णय लियौँ। र चार महिना अघि नै ‘इभेन्ट्स मो एप’को विकासमा केन्द्रित भयौँ। यसको दौरान अनिस श्रेष्ठसँगको छलफल म भुल्नै सक्दिनँ। हामीसँग काम गर्न उनी निकै उत्सुक थिए। हामीले त्यस एप र कार्यक्रमलाई कागजरहित बनाउन निकै दिमाग खियायौँ। कार्यक्रममा सहभागीलाई कार्यक्रमप्रति व्यस्त बनाइराख्नका लागि हामीले धेरै वटा विशेषता त्यसमा समावेश गरेका थियौँ। यसलाई अझ राम्रो बनाउनका लागि म निरन्तर रूपमा दिमाग खियाइरहन्थेँ।

अन्ततः हामीले ‘सबै’ गर्‍यौँ। फिड सेक्सन, सबैलाई केन्द्रित गर्न पुस नोटिफिकेसन सेक्सन, अन्तर्क्रिया/प्रतिक्रिया व्यक्त गर्ने प्रणाली, पोल, आइसब्रेकर, च्याट र ग्रुपच्याट लगायतका विशेषताका सहितको एप निर्माण भयो। चार महिनाको अवधिमा हामीले थुप्रै अपडेटहरू गर्‍यौँ। कति त कामै नलाग्नेसमेत बने। तर खुशीको कुरा हाम्रो ‘फिड क्याम्पेन’ वास्तवमै ‘हिट’ भयो। यसले हामी सबैलाई उत्साही बनायो। प्रयोक्तालाई मजाले केन्द्रित गर्न सक्ने एप बनाएकोमा म औधि उत्साहित थिएँ। इभेन्ट व्यवस्थापन र सहभागीका लागि ‘इभेन्ट मो’ विश्वसनीय बन्नेमा शंका थिएन।

यो अनुभवले मलाई कुनै पनि उत्पादनको संसारमा काम गर्न र प्रयोक्तालाई इंगेज गर्ने काममा ‘इन्जोय’ गर्ने रहेछु भन्ने महसुस गरायो।

कार्यक्रम समापन भएपछि हामीले प्राप्त गरेका सामाजिक सञ्जालका पोस्ट, म्यासेज र कम्मेन्टले कार्यक्रम र काठमाडौँ हबको होस्टिङ अद्वितीय भएको प्रतिविम्बित गरिरहेको थियो। सबैको सकारात्मक प्रतिक्रियाले महिनौँको परिश्रम सार्थक भएको कुरा सबैका अनुहारमा झल्किएको थियो। आपसी विश्वास बढेको थियो।

यसअघि मैले हाम्रो समूहमा यति तागतिलो गरी आपसी विश्वासको शक्ति कहिल्यै महसुस गर्न पाएको थिएन। यो सम्मेलनको आयोजक समितिको हिस्सेदार बन्न पाएको र योजना तथा अनुभवमा पनि सामेल हुन पाएकोमा मैले आफूलाई भाग्यमानी ठानेको छु। यो घटना मेरो जीवनका लागि उल्लेखनीय बनेको छ। सेप साउथ एसिया-२०२३ मेरो स्मृतिमा रहिरहनेछ।

(लेखक पाण्डेको ब्लगबाट भावानुवाद गरिएको)